5-12-09

αυριο ειναι η πρωτη πορεια μετα απο την περσινη,η οποια ολοι γνωριζουν πώς εξελιχθηκε.και η αληθεια ειναι πως μαλλον ασχημα εξελιχθηκε διοτι αλλος ηταν ο σκοπος και απο αλλη ματια ο κοσμος προτιμησε να δει το πραγμα.η ελλαδα-και αυτο ειναι απτα λιγα που κανεις δεν ανεφερε-απεδειξε περιτρανα με ποση ασεβεια αντιμετωπισε κατι το τραγικο.λεγοντας ελλαδα δε διαχωριζω(ασφαλιτες-μαθητες-κυβερνηση-μμε).και αναφορικα μαυτη την ασεβεια κολλαει η ανωριμοτητα η οποια εδεσε το γλυκο του λανθασμενου τροπου διαμαρτυριας,των λαθος διαπλεκομενων,των λαθος πρωταγωνιστων.
διοτι ο κουγιας και ο αλεξης και οι αντιεξουσιαστες καλως η κακως ειναι κατουσιαν μειονοτητες.o κοσμος ομως ειναι πλειοψηφια.και η πλειοψηφια δε χειριστηκε τιποτε σωστα ωστε να κανει τους αιτιους να ντραπουν,την κυβερνηση να χαμηλωσει το κεφαλι.η καραμελα του ''φορου τιμης προς το παιδι'' χωρις οργανωμενες διαμαρτυριες-καραμελα ακομη και απο πληρως αμετοχους στην ολη φαση-δυστυχως εδωσε εναυσμα για την εκδηλωση πολλων τυπων ματαιοδοξιας,αναγκης για προβολη,προσωπικης επιδειξης.
σιγουρα παντως τετοια γεγονοτα αφυπνησαν πολλους.αλλα ταυτοχρονα το ξεσπασμα παρατραβηξε.
δεδομενου αυτου,φετος αναρωτιεμαι αν θα αντιμετωπιστει πιο ωριμα η κατασταση.οχι μονο ως προς τα επεισοδια,αλλα και ως προς το σεβασμο σ'αυτη την επετειο της ντροπης,ποσο μαλλον σχετικα με την ''προετοιμασια''του εδαφους στο κεντρο για το πανεκπαιδευτικο που επεται την επομενη.
γιατι αν μη τι αλλο,εφοσον το αγορι δε ξαναγυρναει,η παιδεια ειναι αυτο που επειγει ριζικης αλλαγης και η αποκτηση δικαιωματος στην ποιοτικη παιδεια ειναι το δυσκολο και χρονοβορο.
αυριο,που λετε,ειναι η πρωτη πορεια μετα την περσινη.και αναρωτιεμαι τι θα γινει αυτη τη φορα..

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ!

Eιναι το 1ο Be Younique Festival και στοχος του να αναδειξει τα εργα πανω απο 50 νεων καλλιτεχνων!Η Εισοδος ΕΛΕΥΘΕΡΗ.15 ευρω με ποτο αν πατε και στη συναυλία.Η εκθεση αρχιζει 1.οο το μεσημερι και για τις 2 μερες.Σας περιμενω ολους φανταστικοι μου αναγνωστες!!!

(κατεβαινεις μετρο Μεταξουργειο και κατεβαινεις την αχιλλεως πουναι καθετη στη μαραθωνος)

The Queen And The Soldier - Suzanne Vega(και γαμω τους στιχους)

The soldier came knocking upon the queen's door
He said, "I am not fighting for you any more"
The queen knew she'd seen his face someplace before
And slowly she let him inside.

He said, "I've watched your palace up here on the hill
And I've wondered who's the woman for whom we all kill
But I am leaving tomorrow and you can do what you will
Only first I am asking you why."

Down in the long narrow hall he was led
Into her rooms with her tapestries red
And she never once took the crown from her head
She asked him there to sit down.

He said, "I see you now, and you are so very young
But I've seen more battles lost than I have battles won
And I've got this intuition, says it's all for your fun
And now will you tell me why?"

The young queen, she fixed him with an arrogant eye
She said, "You won't understand, and you may as well not try"
But her face was a child's, and he thought she would cry
But she closed herself up like a fan.

And she said, "I've swallowed a secret burning thread
It cuts me inside, and often I've bled"
He laid his hand then on top of her head
And he bowed her down to the ground.

"Tell me how hungry are you? How weak you must feel
As you are living here alone, and you are never revealed
But I won't march again on your battlefield"
And he took her to the window to see.

And the sun, it was gold, though the sky, it was gray
And she wanted more than she ever could say
But she knew how it frightened her, and she turned away
And would not look at his face again.

And he said, "I want to live as an honest man
To get all I deserve and to give all I can
And to love a young woman who I don't understand
Your highness, your ways are very strange."

But the crown, it had fallen, and she thought she would break
And she stood there, ashamed of the way her heart ached
She took him to the doorstep and she asked him to wait
She would only be a moment inside.

Out in the distance her order was heard
And the soldier was killed, still waiting for her word
And while the queen went on strangeling in the solitude she preferred
The battle continued on

αλλοι λενε οτι οταν πεθαινεις μετενσαρκωνεσαι σε κατι αλλο,μια μυγα η ενα κουνουπι ας πουμε..αλλοι λενε οτι αφου πεθανεις θα πας η στην κολαση η στον παραδεισο και σκεφτονται τι ωραια που θαναι αμα πανε στον παραδεισο.ναι,κι αμα τελικα δε γινεται τιποτα?βασικα το πιο πιθανο αυτο ειναι εφοσον ουσιαστικα ο κοσμος πιστευει σαυτα προς παρηγορια της αγνοιας του για το μελλον.αρα αμα δεν υπαρχει τιποτα και ολα τελειωνουν για μας ψυχοσωματικα με το που πεθαινουμε,γιατι δε ζουμε οι περισσοτεροι τη ζωη μας σαν παιχνιδι?γιατι αγχωνομαστε,κλαιμε,θυμωνουμε,παρεξηγιομαστε,φοβομαστε σχεδον καθε μερα?ενα ξερω:οτι δε ξερω τιποτα(πλατωνας κλπ).αρα,δεν υπαρχει τιποτα χειροτερο απαυτο το τιποτα και τιποτα καλυτερο απτο να χαιρομαστε καθε μερα πουρχεται:) αμε εχω δικιο μου φαινεται!