Παιδαγωγημένος σ'έναν κόσμο ανταγωνιστικό
Και μεγαλωμένος σ'ένα περιβάλλον αστικό
Κλειδωμένος σ'ένα άσυλο εμφάνισιακό
Κυνηγώντας ένα όνειρο καταναλωτικό
Ένα σπίτι - μια γυναίκα
Ένα αμάξι - δυο παιδιά
Μια υπόσχεση σε κάποιον που επένδυσε πολλά
Σ'εμένα
Κι από μένα περιμένει να εισπράξει
Μια δόση αδικίας στο κεφάλι μου να στάξει
Να λέω πως δεν υπάρχουνε τριγύρω μου στραβά
Και να κλείνω τ'αυτιά μου σ'όσα ουρλιαχτά
Με πασάλειψαν οι γλώσσες τους κολακευτικά
Κι επιστράτευσαν την πιο πεπειραμένη γαληφιά

Μου δωσαν πτυχίο από σχολείο
Πτυχίο από σχολή
Πιστοποίησαν ακόμα και πως ξέρω μουσική
Μου φορτώσαν για να σκύβω με βραβεία το λαιμό
Και μ'εκλέξανε αρμόδιο για να λογοδοτώ
Τώρα με κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό


Ska-τα σε όλους τους
Γιατί εμείς δεν παίζουμε παιχνίδια με τους όρους τους
Ska-τα στα μούτρα τους
Γιατί δε μας φοβίζουν ούτε τα κουμπούρια τους

Όσο υπάρχω αυτός ο κόσμος με παλεύει
Πότε γελάει, πότε αγριεύει
Πότε ανοίγει μια ζεστή αγκαλιά
Και πότε βγάζει μια αισχρή κακομοιριά
Και με βάζει κι εμένα να σιχαθώ τον εαυτό μου
Πώς τ'αφήνεις έστω για λίγο να πλανεύει το μυαλό μου;
Να βάζει ζιζάνια που σπέρνουν ιούς
Που γκρεμίζουν την πίστη μου για ίσους ζυγούς
Που αφήνουν συνέχεια τους άλλους μπροστά
Είναι πολύτιμο να ζεις σ'έναν κουβά με σκατά
Είναι έξυπνο να θέλεις ν'ανέβεις πιο ψηλά
Όταν παντού υπάρχει η ίδια μυρωδιά

Μα εσύ σπρώχνεις όποιον βρίσκεις μπροστά σου στον πάτο
Μέχρι να κάνεις το μοιραίο σου σάλτο και να γίνεις ένας χέστης απ'αυτούς εκεί ψηλά
Που τρώνε συνεχώς και γεμίζουν τον κουβά

Μου κλείνουν τα μάτια και μου υπόσχονται πολλά
Και μου προξενεύουν μια αισχρή κακομοιριά
Που γονατίζει μπροστά στ'αφεντικά
Και που φιλάει την πιο κατουρημένη τους ποδιά
Μα εγώ ανοίγω τα μάτια μου και τρέχω μπροστά
Μ'; έχει μαγέψει μια ασύγκριτη και άγρια ομορφιά
Είναι αυτή που στα εργοστάσια κολλάει τις μηχανές
Που γεμίζει τους δρόμους με χιλιάδες φωνές
Είναι πανέμορφη και βάζει στις κλούβες φωτιά
Μη μου μιλάς λοιπόν για κλούβια ιδανικά

ΨΑΛΙΔΙΑ

Άνθρωποι εργάζονται με τον τρόμο μήπως χάσουν τη δουλειά τους για μια και μόνο στιγμή.Για μια στιγμή που θα αρνηθούν να υπογράψουν τη μείωση του μισθού τους κατά 10..20 ευρώ,για μια στιγμή που ως γυναίκες δε θα βολεύουν το αφεντικό γιατί συνεπάγονται επιδόματα μητρότητας ασύμφορα για την επιχείρηση,για μια στιγμή που ανάγεται σε πολλές επικίνδυνες στιγμές ενώπιον των περικοπών.Κι άλλη απεργία,κι άλλοι αγώνες ανατροπής.Κι άλλα παιδάκια που έκατσαν στο θρανίο για πρώτη φορά αλλα ακόμη δεν έχουν μαθει τίποτα.Κι άλλος χρόνος που αφήνει το κράτος να φεύγει,κι άλλες υποσχέσεις δίχως αντίκρισμα.Χρατς χρουτς χρατς χρουτς....ε..ας κόψουμε λιγάκι ακόμα,θα πουν οι εταιρίες.Παιδεία-υγεία-ευημερία στο ναδήρ.Μία άρρωστη πολιτεία που θα εκτίσει την ποινή της στις πλάτες μας.Παρότι δε χρωστάμε τίποτα........Σιγά σιγά γινόμαστε ,από ζωές,στοίβες.

OKTΩΒΡΙΟΣ

Ερωτεύεσαι,πληγώνεσαι,σπας τα μούτρα σου.Όχι πια έρωτες.Όχι πια.Όχι πια έρωτες.Σε μια πόλη από ανθρώπους που βιάζονται να διασκεδάσουν,βιάζονται να πιουν,βιάζονται να φλερτάρουν και βαριούνται να δοθούν.Δε ξαναλέω πως συνέχεια σε σκέφτομαι,ούτε πως θέλω να σε ξαναδώ γιατί εσύ θέλεις μόνο να ξεχάσεις το δικό σου έρωτα κι όχι να αγκαλιάσεις τον καινούργιο.Ποτέ δε ρώτησες κανέναν πως αισθάνθηκε για σένα,παρά τον εαυτό σου,το πώς θα πάψει να αισθάνεται.Ο ένας σκοτώνει τα συναισθήματα του άλλου και τα βράδια του Σαββάτου σβήνουν και ξανανάβουν ,σα το ντόμινο που πέφτει,σπάει τα μούτρα του και κάποιος το ξανασηκώνει.Μόνο που οι άνθρωποι δεν είναι ένα μάτσο απ'αυτά,κι όμως,η αλλοτροίωση μας κάνει να φοβόμαστε και να προσπαθούμε να ξεχνάμε.Κανένα σχολείο δε μας μαθαίνει ν'αγαπάμε δίνοντας ,παρά να αρπάζουμε φεύγοντας.Λίγη ηδονή,λίγα λόγια και μπόλικα φιλιά ,στοιβαγμένα στο ράφι ενός-δυο-τριών Σαββάτων.Και η πόλη τρεμοπαίζει μπρος και πίσω ,φοβισμένη από την αδιαφορία των ανθρώπων.Η πόλη που μας μεγάλωσε και που μεγαλώνει δίχως εμάς,σαν ένα μοναχικό παιδί,σαν τον τελευταίο ρομαντικό αυτής εδώ της γης.Η πόλη.